Tamil Titbits

மணி ஏழாவுது. இன்னும் உங்க மருமகளுக்குப் பொழுது விடியலை போல. காப்பித் தண்ணி இல்லாம தொண்டை வறண்டு போவுது.” முகத்தைச் சுருக்கிக் கொண்டு பேசும் மனைவியை முறைத்தாவாறே பால் அடங்கிய கடையையும் தினசரி பேப்பரையும் எடுத்துக் கொண்டு உள்ளே வந்த கனகலிங்கம் , “ஏங் காமாட்சி, இன்னிக்கி ஒருநாள் நீதான் காபி போடேன் .” சொல்லிக் கொண்டே பால் கடையை சமையலறை மேடையில் வைத்துவிட்டு ஹாலுக்கு வந்து உட்கார்ந்தவர் , மேலும் தொடர்ந்தார் . கவர்கள் “இன்னிக்கு அவங்க ரெண்டு பேருக்கும் லீவு. போதாமைக்கு நேத்து ராத்திரி உம்பிள்ளை மாடியில செஞ்ச கலாட்டாவையும் கத்தலையும் கீழே உக்காந்து கேட்டு ரசச்சுக்கிட்டு தானே இருந்தே. வாசக் கதவைப் பூட்ட வந்த பிரபுவை என்ன ஆச்சுன்னு கேட்டா, எல்லாம் இந்தப் பாட்டியாலதான் நாத்தான்னு!' கோபமா சொல்லிட்டுப் போறான் . கூடவே தண்ணி பாட்டில் எடுக்க வந்த சைலா, “அப்பா அம்மாவை ரொம்ப அடிச்சிட்டாரு தாத்தான்னு' சொல்லி அழுவுது..." “பொம்பளைங்க புருஷனை எடுத்தெறிஞ்சு பேசினா, வாங்கிக் கட்டிக்க வேண்டியதுதான் !” “பொம்பளைங்க புருஷனுக்கு அடங்கிப் போறதைப் பத்தி நீ பேசறயா?” எனத் தலையில் அடித்தக் கொண்டே பேப்பரை ...

 

 

  A Tribute to my coach - My Dad - A Legacy of Leadership, Empowerment & Equity.  Many have spoken of my dad as a forerunner of women’s empowerment and rightfully so.  He was the embodiment of strength, compassion, and integrity. He did not just believe in  ideals. He lived them, every single day.  He encouraged my mother to complete her graduation when it was far from common to  pursue education post marriage. He ensured that my sister and I went beyond basic  degree, guiding us into engineering specializations and motivating us to build professional  careers. When I had my twin girls and was ready to draw a full stop to employment, with his  vision & wisdom he energized me to bounce back from a three-year career break. He taught  me how to balance home and work by building a strong support system, hiring good  helpers and uplifting them & their families too. He treated my battalion of domestic helpers  as extended...

 Thatha means something different to each of us, but he is unforgettable to all. To Amamaa and the second generation of the Vaithoo family, he was a striking, no-nonsense man — tall, dark, intense, with those iconic sideburns and a progressive heart. But to us grandchildren, he was something else entirely — gentle, full of love, calm as a still lake, with eyes that twinkled at the mention of good food or a good joke. To me, he was everything. I stood by him blindly, no matter what — even when he was completely wrong (sorry, Amamaa!). To this day, he remains the most handsome and kind-hearted man I’ve ever known. I still remember the first time I saw him dressed and ready for a Sathabhishekam — my eyes welled up. He looked so regal; truly, the most handsome maapillai of all time. Some of my fondest memories are from his and Amamaa’s time in Chennai. We used to shuttle around the city together — he’d accompany me to tuitions, and afterward, we’d indulge in the best tiffns across town...

  Her fair face glows With a divine radiance As she smiles. Her perfectly sculpted nose And beaming eyes Sparkling. Eagle eyed, she searches For the smallest of our worries And wipes them away With words reassuring And gentle caress Healing. For years her soft hands have toiled Incessantly for us, Their touch transforming every dish into sumptuous, Magical. Strong willed and determined, Every obstacle She has overcome, To bless us With that sacred place called home. In that infinite abyss Of warmth and love We shall always reside, Protected.